Prof. Stanisław Konopka

Stanisław Konopka urodził się 24 maja 1896 roku 2 Pilźnie koło Tarnowa. Szkołę powszechną rozpoczął w 1903 r. w Pilznie a gimnazjum i maturę ukończył w Rzeszowie w 1914 roku. Tuż po maturze zapisał się na Wydział Lekarski UJ w Krakowie. W tym, samym roku odbył ćwiczenia w Związku Strzeleckim i wstąpił do I Brygady Legionów Polskich. Skierowany na front, następnie zwolniony wraca na studia medyczne. W grudniu 1915 r. został zmobilizowany do 17 Pułku Strzelców armii austriackiej w Krakowie, gdzie odbył przeszkolenie wojskowe. W 1916 r. został mianowany chorążym sanitarnym, a w 1917 awansowany na podporucznika sanitarnego. W tym czasie brał udział w walkach na froncie rosyjskim, później w Albanii i Czarnogórze. W armii austriackiej pozostał do października 1918 r. a w listopadzie wstąpił do Legii Oficerskiej 5 Puku Legionów Polskich.

Brał udział w odsieczy Przemyśla i Lwowa. W 1919 roku został adiutantem Szefa Sanitarnego w Dowództwie Dywizji w stopniu porucznika. W 1920 roku otrzymał awans na stopień kapitana i etat w sekcji organizacyjnej szefostwa sanitarnego NDWP. W 1921 roku zawarł związek małżeński z Ireną Urbanowską. W latach 1922 – 1923 odbył kursy doskonalenia zawodowego. W 1924 r. urodziła mu się córka Danuta. W 1925 r. został kierownikiem referatu biblioteki i wydawnictw w Wojskowym Instytucie Sanitarnym w Warszawie i awansował na kierownika Muzeum Lekarskiego Oficerskiej Szkoły Sanitarnej. W latach 1926 – 1928 opublikował pierwszą Polska Bibliografie Lekarską i działał w ZBP.W 1930 r. uzyskał stopień doktora medycyny na Wydziale Lekarskim UJK we Lwowie. W 1931 r. awansował na stopień majora. W 1932 r. został redaktorem Lekarza Wojskowego i kierownikiem Oddziału Historii Medycyny Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. W 1933 roku zawarł nowy związek małżeński z Jadwigą Kulą. W latach 1933-1937 uczestniczył w Zjazdach Lekarzy i Przyrodników Polskich we Lwowie oraz w Międzynarodowym Kongresie Medycyny i Farmacji w Bukareszcie. W 1939 r. awansowany do stopnia pułkownika. Do wybuchu wojny jego dorobek naukowy obejmował 98 pozycji. W 1939 r. został komendantem szpitala polowego w Krysowicach i Jarosławiu. Po powrocie do Warszawy należał do ZWZ i AK. W 1940 roku objął obowiązki kierownika biblioteki Szpitala Ujazdowskiego PCK, gdzie pracował do chwili aresztowania. W 1943 roku osadzony na Pawiaku następnie przeniesiony do obozu na Majdanku. W 1944 r. wywieziony do obozu Gross – Rosen. W lutym 1945 r. przewieziony do obozu w Litomierzycach. W maju 1945 r. wrócił do Warszawy i podjął pracę w MZ jako naczelnik Wydziału Naukowo – Wydawniczego. W czerwcu 1945r. z jego inicjatywy powstała Główna Biblioteka Lekarska przy ul. Chocimskiej 24, w gmachu PZH. W 1955 r. został dyrektorem GBL i na tym stanowisku pozostał do 31 grudnia 1970 roku. W 1957 r. został prezesem ZG PTHM, kierował też Oddziałem PTHM, m. in. organizując zjazdy naukowe na skalę ogólnopolską i międzynarodowa. W 1958 r. został członkiem Rady Naukowej przy MZ. W 1963 r. był gościem II Międzynarodowego Kongresu Bibliotek Medycznych w Waszyngtonie, gdzie został uhonorowany najwyższym odznaczeniem Towarzystwa Bibliotekarzy Medycznych USA. Na emeryturze kontynuował dzieło swego życia - opracowanie Polskiej Bibliografii Lekarskiej XIX i XX wieku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.