Antoni Kępiński

Czarno-biały portret Antoniego Kępińskiego podpierającego w zadumie brodę.

Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński był wybitnym polskim psychiatrą, lekarzem i humanistą, jednym z najważniejszych przedstawicieli polskiej psychiatrii XX wieku. Szczególne znaczenie miały jego prace dotyczące relacji lekarz–pacjent, psychopatologii, następstw traumy oraz humanizacji leczenia psychiatrycznego.

Urodził się 16 listopada 1918 r. w Dolinie koło Stanisławowa. W 1936 r. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, których nie zdołał ukończyć przed wybuchem II wojny światowej. W czasie wojny służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po pobycie w Hiszpanii, gdzie został internowany w obozie w Miranda de Ebro, przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam kontynuował studia na Polskim Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Edynburgu, uzyskując dyplom lekarza w 1946 r.

Po powrocie do kraju w 1947 r. rozpoczął pracę w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1949 r. uzyskał doktorat, a w 1969 r. objął kierownictwo Kliniki Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Krakowie. W 1972 r., na krótko przed śmiercią, otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Kępiński przywiązywał ogromną wagę do humanistycznego podejścia do chorego. Podkreślał znaczenie rozmowy, empatii, zaufania i poszanowania godności pacjenta. W swoich badaniach zajmował się również psychicznymi następstwami doświadczeń obozowych. Wraz ze współpracownikami analizował problemy byłych więźniów obozów koncentracyjnych, przyczyniając się do rozwoju badań nad traumą psychiczną.

Jednym z najważniejszych elementów jego dorobku była koncepcja metabolizmu informacyjnego, opisująca sposób odbierania i przetwarzania informacji przez człowieka. Rozwinął także koncepcję psychiatrii aksjologicznej, w której istotne miejsce zajmowały wartości, relacje międzyludzkie i indywidualne doświadczenie pacjenta.

Był autorem wielu cenionych prac, m.in.: Rytmu życia, Psychopatologii nerwic, Schizofrenii, Melancholii, Lęku, Psychopatii i Poznania chorego. Część jego książek ukazała się już po jego śmierci.

Antoni Kępiński zmarł 8 czerwca 1972 r. w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim. Jego dorobek na trwałe wpisał się w historię polskiej psychiatrii, a stworzone przez niego koncepcje oraz humanistyczne podejście do pacjenta nadal są przedmiotem zainteresowania lekarzy, psychologów i badaczy.

Czarno-biały portret Antoniego Kępińskiego podpierającego w zadumie brodę.
From Archive of „Niedziela”: (http://www.niedziela.pl/artykul_w_niedzieli.php?doc=nd201216&nr=12#); Wikipedia – domena publiczna
Pomnik Antoniego Kępińskiego - głowa trzymająca się za brodę. Pomnik pokryty patyną.
Pomnik Antoniego Kępińskiego w Krakowie; Wikipedia – domena publiczna