Tadeusz Browicz był wybitnym polskim lekarzem, anatomopatologiem i profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego działalność naukowa odegrała istotną rolę w rozwoju anatomii patologicznej, histologii oraz bakteriologii.
Urodził się 15 września 1847 r. we Lwowie. W 1867 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po uzyskaniu w 1873 r. doktoratu wszech nauk lekarskich został asystentem w Zakładzie Anatomii Patologicznej UJ, kierowanym przez prof. Alfreda Biesiadeckiego. W 1875 r. uzyskał habilitację, przedstawiając pracę poświęconą zmianom zachodzącym w wątrobie, śledzionie i szpiku kostnym w przebiegu zimnicy. Rok później objął kierownictwo zakładu, a w 1880 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego.
Do najważniejszych osiągnięć Browicza należały badania nad durem brzusznym. W 1874 r. opisał drobnoustroje występujące w zmianach chorobowych związanych z tą chorobą. Jego obserwacje poprzedziły badania Karla Ebertha, który w 1880 r. przedstawił wyniki swoich badań nad czynnikiem wywołującym dur brzuszny.
Szczególne miejsce w dorobku uczonego zajmowały badania wątroby. W 1898 r. opisał komórki znajdujące się w obrębie zatok wątrobowych, znane obecnie jako komórki Browicza-Kupffera. Są one zaliczane do układu makrofagów wątroby i odgrywają ważną rolę w jej funkcjonowaniu oraz odpowiedzi immunologicznej.
Zainteresowania naukowe Browicza obejmowały również patologię zapaleń i nowotworów, histologię, choroby wątroby, patofizjologię krwi oraz mechanizmy powstawania żółtaczki. Był także współautorem Słownika lekarskiego polskiego z 1905 r., przyczyniając się do kształtowania polskiej terminologii medycznej.
Browicz aktywnie uczestniczył w życiu akademickim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wielokrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego, a w latach 1894–1895 był rektorem UJ. Należał do Akademii Umiejętności, a następnie do Polskiej Akademii Umiejętności. W 1919 r. przeszedł na emeryturę.
Pozostawił bogaty dorobek naukowy. Do jego ważniejszych prac należą m.in.: Pasożyty roślinne w durze jelitowym (1874), O śródnaczyniowych komórkach we włosowatych krwionośnych naczyniach zrazików wątroby (1898), Drogi odżywcze w komórce wątrobowej (1900), Patogeneza żółtaczki (1900) oraz Szkice anatomiczno-patologiczne (1921).
Tadeusz Browicz zmarł 19 marca 1928 r. w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Jego dorobek pozostaje trwałym elementem historii polskiej medycyny, a nazwisko uczonego zachowało się przede wszystkim w terminie „komórki Browicza-Kupffera”. Od 1998 r. Polska Akademia Umiejętności przyznaje również Nagrodę im. Profesora Tadeusza Browicza za wybitne osiągnięcia w dziedzinie medycyny.

