Rudolf Stefan Jan Weigl, biolog, wynalazca pierwszej na świecie skutecznej szczepionki przeciw tyfusowi plamistemu, prekursor zastosowania owadów, głównie wszy odzieżowej, jako zwierzęcia laboratoryjnego do hodowli bakterii wywołującej tyfus. Urodził się 2 września 1883 r. w Przerowie na Morawach, w rodzinie pochodzenia austriackiego. Po śmierci ojca jego matka wyszła za Polaka Józefa Trojnara, dzięki czemu Weigl wychowywał się w polskim środowisku i związał z polską kulturą.
W 1903 r. rozpoczął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Lwowskim, które ukończył w 1907 r. Pracował pod kierunkiem prof. Józefa Nusbauma-Hilarowicza, prowadząc badania z zakresu zoologii, cytologii i anatomii porównawczej. W 1913 r. uzyskał habilitację. Podczas I wojny światowej rozpoczął badania nad durem plamistym i wszami będącymi jego wektorami. Opracował metodę hodowli Rickettsia prowazekii w jelicie wszy, co stało się podstawą jego dalszych prac nad szczepionką przeciw tej groźnej chorobie. W 1920 r. został profesorem biologii ogólnej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Wspólnie ze współpracownikami opracował metodę produkcji szczepionki przeciw durowi plamistemu. Jego lwowski instytut stał się jednym z najważniejszych ośrodków badań nad tyfusem.
W czasie II wojny światowej Weigl kontynuował produkcję szczepionki. Zatrudnienie w jego instytucie dawało wielu naukowcom i przedstawicielom inteligencji ochronę przed represjami i wywózką. Uratował, jak się dziś ocenia, około 5 tysięcy osób: przedstawicieli lwowskiego środowiska naukowego, w tym także żydowskich naukowców. Część szczepionki trafiała także do polskiego podziemia i ludności cywilnej, a nawet do warszawskiego getta. Weigl nie przyjął proponowanego mu obywatelstwa niemieckiego i nie zdecydował się na objęcie stanowiska naukowego w Berlinie.
Po wojnie pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Uniwersytecie Poznańskim. Mimo międzynarodowego uznania nie otrzymał Nagrody Nobla. Zmarł 11 sierpnia 1957 r. w Zakopanem; jest pochowany w Krakowie, na Cmentarzu Rakowickim, w Alei Zasłużonych. W 2003 został pośmiertnie odznaczony przez izraelski instytut Jad Waszem medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Rudolf Weigl pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii polskiej mikrobiologii. Jego badania nad Rickettsia prowazekii oraz opracowanie szczepionki przeciw durowi plamistemu miały ogromne znaczenie dla rozwoju epidemiologii i medycyny chorób zakaźnych.

